##@بهاران@##

هوای پاییزی

از پشت پنجره مستم می کند.

دلم تنگ شده برای خش خش برگ ها.

اینجا تا پاییز راهی نیست.

چشم هایم بی قرارند.

خسته شدم از تابستان.

دلم یک شانه می خواهد

تکیه دهم به آن

بی خیال همه دنیا

و دلتنگی هایم را ببارم.

تنهایی

مال انسان های شریف است

آدم های هرزه

هیچوقت تنها نمی مانند

که طعم تنهایی را

بچشند.

در سپیده دمی که باران همه جا را شسته بیا

می دانم در سنگی خانه ام

به راحتی باز نمی شود

اما هر طور شده بازش کن

کنارم دراز بکش، دستت را دور کمرم بینداز

نترس.

به لب هایم نگاه کن می شنوی:

دلم برای بوسه هایت تنگ شده

مرا ببوس.

آهای فلانی!

کم حوصله است یادت باشد

ظاهرش جدیست

اما دلی دارد که مهربانیش به وسعت یک اقیانوس است.

بدقول نیست، اما گرفتار است

با او راه بیا!

خسته که باشد تنهایش بگذار!

تودار است

اما صبر کن خودش بعد، حرف هایش را می گوید

او تمام دنیای من است

مبادا بیازاریش.

امروز دلم شکست

از همان جای قبلی

کاش می شد آخر اسمت نقطه گذاشت تا دیگر شروع نشوی.

کاش می شد فریاد بزنم: پایان.

دلم خیلی گرفته

اینجا نمی توان با کسی نزدیک شد

آدم ها از دور دوست داشتنی ترند!

ﮐﺸﺘﯽ ﻫﺎﯾﻢ ﮐﻪ ﻏﺮﻕ ﻣﯽ ﺷﺪ،

ﺳﺮﯾﻊ ﺑﺮﮔﯽ ﺍﺯ ﺩﻓﺘﺮ ﻣﺸﻘﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﺪﻡ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﯾﮑﯽ ﻋﯿﻦ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﯽﺳﺎﺧﺘﻢ.

ﺣﺎﻻ ﻭﻟﯽ،

ﺭﻭﺯﻫﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﯽ ﻫﺎﯾﻢ ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ،

ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﺁﻧﻢ،

ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﻓﺘﺮ ﻣﺸﻘﯽ ﻧﺪﺍﺭﻡ؟

روزهاست در پی این هستم

که به خود جرات دهم و تو را مخاطب خویش قرار دهم.

افسوس که نمی توانم

ما می دانم که تو از بیین لب های خاموش هم می شنوی.

ای خالق عشق!

دستی بر آینه سرد و یخ زده قلبم بگشا

و بگذار من از پس غبارهای تیره ی تنهایی

رنگ دوستی را ببینم.